ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Κάποιος είχε χαθεί στην έρημο και έψαχνε απεγνωσμένα να βρει μια όαση να πιεί νερό. Είχε απελπιστεί και εξαντληθεί από τον ήλιο, την δίψα και το απέραντο τίποτα γύρω του.... Σέρνοντας σχεδόν τα βήματά του πια, προσευχήθηκε στον Ιησού, για βοήθεια. Τότε δίπλα στα δικά του χνάρια πάνω στην άμμο, εμφανίστηκαν τα χνάρια ενός άλλου ατόμου...
Σαν να περπατούσε κάποιος κοντά του. Και ήταν αυτά τα χνάρια, σαν να τον οδηγούσαν. Του Ιησού είναι, σκέφτηκε αυτός....

Πέρασαν αρκετές ώρες και ακόμα όαση δεν είχε βρει. Οι δυνάμεις του, ετοιμάζονταν να τον αφήσουν, και εκεί ακριβώς, ξαφνικά.... πάνω στην άμμο, φάνηκαν μόνο ένα ζευγάρι χνάρια. Ο άνθρωπος απελπίστηκε εντελώς... και τα βήματά του πια, ούτε που τα ένοιωθε. Ένοιωσε μόνος και χωρίς σωτηρία!
Σήκωσε το κεφάλι να κοιτάξει τον ουρανό και....
....είδε μπροστά του την όαση!

Αφού πια είχε ξεδιψάσει και ξεκουραστεί, είδε τον Ιησού να έρχεται κοντά του.

- Κύριε, τον ρώτησε... Γιατί ενώ ήλθες να με βοηθήσεις, μετά.... την ώρα της πιο μεγάλης μου εξάντλησης, εκεί που σχεδόν ήμουν έτοιμος να πέσω κάτω πια, τα χνάρια σου χάθηκαν από την άμμο.... και με εγκατέλειψες;

- Δεν σε εγκατέλειψα, απάντησε ο Ιησούς.... Τα χνάρια που έβλεπες, ήταν τα δικά μου. Σε είχα πάρει αγκαλιά....

Σας διηγήθηκα αυτήν την ιστορία, από μνήμης. Είναι μια ιστορία που όταν την πρωτάκουσα, ανατρίχιασα. Γιατί "τυχαία" την άκουσα την κατάλληλη στιγμή.
Και ήταν για εμένα.... σαν μια απάντηση.
Λίγες μέρες μετά.... έγραψα μια προσωπική προσευχή (τολμώ να πω), από αυτήν την ιστορία. Την έχω πάντα πρόχειρη στο τσεπάκι της καρδιάς μου. Και μόλις την πω, ότι κι αν έχω μου περνάει αμέσως. Γιατί ξέρω πως και η προσευχή, έχει πάντα στο τσεπάκι της μιαν όαση...

Θέλησα να την μοιραστώ εδώ μαζί σας.... Και την ιστορία και την προσευχή. Σε όποιον "τύχει" και την δει... ποιός ξέρει. Μπορεί να την χρειάζεται, η να την χρειαστεί κάποτε εξίσου....

Οι πατημασιές μου στην έρημο
δεν φαίνονται Χριστέ μου
γιατί με πήρες αγκαλιά
μικρό παιδί σου Θε Μου.

Στο δεξί το χέρι μου κρατώ
Εσένα Συντροφιά μου
Βγάλε με σ’ όασης νερό
να πιω Παρηγοριά μου.