Το μπλε έλατοΤις εποχές εκείνες ήμουν παρασυρμένη από τους ρυθμούς της αμφισβήτησης που καταργούν τα πάντα, γι’ αυτό τα Χριστούγεννα δεν ακολουθούσαν έθιμα και συναναστροφές, προτιμούσαν αυτοσχέδιους δρόμους. Το ίδιο έκανα και καθημερινά.
«Η μεγάλη αντισυμβατικότητα δεν οδηγεί μόνο στα άκρα, αλλά και στην ηλιθιότητα», ψιθύριζαν κάποιοι γνωστοί, και δεν μου συγχωρούσαν που στρεφόμουν συνεχώς σε ταπεινές δουλειές, ενώ το πτυχίο μου της νομικής έμενε κλειδωμένο στο συρτάρι. Ούτε ως περιθωριακή είχα άμυνες γερές, έκανα ανοησίες – τα καλοκαίρια δούλευα σε στεγνοκαθαριστήρια και έλιωνα από ζέστη και ατμούς, ενώ το χειμώνα έτρεχα σε ακριτικά νησιά και γινόμουν μπαρ-γούμαν.
Η νέκρα ήταν εξοντωτική, δεν είχα πελάτες να σερβίρω και μάταια παρακαλούσα τους εργοδότες να με απολύσουν από την πλήξη και την σιωπή, εκείνοι χρειάζονταν μια παρουσία συμβολική για να μη σφραγίσουν τις πόρτες.
Ωστόσο, όλο και κάποιος ιδιόρρυθμος ερχόταν στα έρημα σκαμνιά, ψάχνοντας για ανατάσεις. ‘Ενας από αυτούς ήταν και ο Πέτρος με τις ιδέες από γρανίτη και φωτιά και τις τρελές διαθέσεις. Αμέσως βρήκαμε γλώσσα κοινή, και εκείνος δυσπιστούσε στις συμβάσεις, είχε εγκαταλείψει την θέση του αρχισυντάκτη σε ένα έντυπο ολκής και αυτοεξορίστηκε σε μια εξοχή της Θράκης. Όμως, τις γιορτές των Χριστουγέννων δεν τις παραμέλησε ποτέ, του θύμιζαν την μυθολογία της θαλπωρής και την αφέλεια των παιδικών του χρόνων.
«’Ελα στην Θράκη, εφέτος τα Χριστούγεννα», μου πρότεινε πριν φύγει. «Ένα μπλε έλατο θα σε περιμένει και με τους Τούρκους γείτονές μου θα ενθουσιαστείς».
Δεν θα μπορούσα να εγκαταλείψω αυθαίρετα το μπαρ, οι γιορτές είναι για τα μαγαζιά περίοδος ελπίδας. Κρίμα! Με τον Πέτρο η εθιμοτυπία θα γινόταν απαλή, σκόνη χρυσή στον αέρα.
Με παρηγόρησε, θα γιορτάζαμε οπωσδήποτε μαζί, και αν η 25η Δεκεμβρίου μας γλιστρούσε, θα μεταθέταμε την ημερομηνία νοερά και θα ζούσαμε τα Χριστούγεννα κάποια άλλη στιγμή του χρόνου.
Η συμφωνία έκλεισε κι η επικοινωνία συνεχίστηκε με κάρτες.
Στη Θράκη βρέθηκα κάποιο μήνα του καλοκαιριού, το μήνα που οι καύσωνες οπισθοχωρούσαν, αλλά η ζέστη επιμένει.
Οι Τούρκοι γείτονες ήταν συμπαθητικοί, αν και κάπως αφελείς, ο Κεμάλ συνεχώς μιλούσε για ποίηση και κείμενα που δεν γράφτηκαν ποτέ, η Αϊσέ μας δίδασκε προωθημένους χειρισμούς των κομπιούτερ. Δεν άντεχα τόση πίστη στο καθιερωμένο και τη ζωή, μυστικά εξακολουθούσα να κατηγορώ ιδεολογίες και πολιτισμούς που μας φυλάκισαν σε καθεστώτα ανελευθερίας, μα δεν τολμούσα να αντιδράσω, έπαιρνα σιωπηλή, ίσως και χαμογελαστή, τα μαθήματα της φιλίας τους.
Ο Πέτρος τήρησε την υπόσχεση. Στη μέση του κήπου τοποθέτησε ένα έλατο μπλε, το στόλισε με μπάλες και φωτάκια. Μαγευτήκαμε. Λαμπερές επιφάνειες έστελναν σήματα στον ουρανό, χρώματα απροσδόκητα έτρεχαν προς το χάος. Γρήγορα το έλατο έγινε πρόσκαιρος τρόπος ζωής για όλους μας. Όλη τη μέρα το θαυμάζαμε κάτω από τα υπόστεγα και μόλις σκοτείνιαζε καθόμασταν κοντά του. Δοκιμάζαμε τούρκικα φαγητά και ελληνικά κρασιά, ανταλλάσοντας κύματα έξαρσης, διεγείραμε ψευδαισθήσεις και εκεί, προς τα χαράματα αποκοιμόμασταν στη χλόη.
Στη μέση του καλοκαιριού λοιπόν, κάτω από το έλατο των Χριστουγέννων, αναλογιζόμουν πόσες χαρές μου είχε στερήσει η αντισυμβατικότητα. Φυσικά ούτε τώρα η κατάσταση ήταν ορθόδοξη εντελώς, μερικές στιγμές ξεχνούσα τι γιόρταζα ακριβώς, το Μπαϊράμ η την γέννηση ενός αρχαίου βρέφους, όμως το βέβαιο ήταν πως χανόμουν σε κόσμους ηδονικούς
ΝΕΝΗ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗ
Τα θαύματα θυμώνουν όταν δεν τα πιστεύεις.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΚΥΡΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου