Από όσο θυμάμαι στην ζωή μου, είχα πρόβλημα με τα αυτιά μου. Απανωτές και επώδυνες ωτίτιδες με οδηγούσαν στον ωτορινολαρυγγολόγο η ωριλά όπως τον λέμε εν συντομία. Απαρχαιωμένοι τρόποι αντιμετώπισης με έφερναν σε μια καρέκλα ιατρείου, μπροστά από έναν ασπροφορεμένο κύριο με μια "κορώνα", όπως την έβλεπα με τα παιδικά μου μάτια, γύρω από το κεφάλι του... - Ίσως γι' αυτό κοιτάω με μισό μάτι τις διάφορες κορώνες γύρω μας... - Μια "κορώνα", με ένα δυνατό φως λάμπας μπροστά, να σκαλίζει με διάφορα μυτερά όργανα τα αυτιά μου... Να μπαινοβγάζει χωνάκια, για να κοιτάξει όσο πιο βαθειά μέσα τους γινόταν. Σωληνάκια που έριχναν με πίεση νερό στα αυτιά μου για να τα "καθαρίσουν". Το μόνο νερό που ιατρικά επιτράπηκε να μπει στα αυτιά μου... Και δύο χεράκια, τα παιδικά χέρια μου, να σφίγγουν με δύναμη τα χερούλια της καρέκλας, για να παραμείνω ακίνητη... Να μην πονέσω παραπάνω... Καθηγητής Πανεπιστημίου που είπε στην μητέρα μου, ότι μπορεί να πέσω νεκρή, πριν προλάβω να βγω από την πόρτα του!... Και εγώ μπροστά του, δίπλα της... να το λέει λες και δεν υπήρχα!.. Εγχειρήσεις στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη, που δεν θα αναφέρω τι τράβηξα ή πως από λίγο, λόγω λάθους εγχείρησης, αν έβαζα το κεφάλι μου μέσα στο νερό, θα ήμουνα από καιρό τώρα στον άλλο κόσμο... Μια απαγορευμένη κίνηση ήταν πάντα για εμένα, να βάζω τα αυτιά μου μέσα στο νερό, από όλους τους γιατρούς μαζί... Μια κίνηση, που μου έσωσε ευτυχώς την ζωή, από το λάθος της συγκεκριμένης εγχείρησης... αλλά μου έμεινε ο φόβος... Και η "ζήλια" να βλέπω τα άλλα παιδιά ή ενήλικες να βουτάν και να βάζουν τα αυτιά τους μέσα στο νερό... Μια πολύωρη τελική εγχείρηση πριν από μερικά χρόνια στην Αμερική, από ένα θαυμάσιο γιατρό και φίλο, μου έδωσε πίσω την υγεία μου και την δυνατότητα να μπορώ να βουτήξω πια μέσα στο νερό... Όμως ο φόβος, μετά από τόσα χρόνια αποχής... είχε ριζώσει μέσα μου και δεν το τολμούσα...
Σήμερα 16/08/2008... μία από τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, με έναν καυτό ήλιο στον ουρανό... σκέφτηκα πως είναι ώρα να ακούσω και να νοιώσω το νόημα από την ζέστα μου, το καλοκαίρι μου, τον ήλιο μου... Και την δική μου ζωή... Κολυμπώντας ανάσκελα, δειλά - δειλά στην αρχή, άφησα το κεφάλι μου να γύρει πίσω... Το νερό ακούμπησε τα αυτιά μου!... Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, αλλά συνέχισα... Συνέχισα να κολυμπώ με τα αυτιά μου μέσα στο νερό, μέχρι που ο φόβος δεν υπήρχε πια... και ένοιωθα μόνο την απόλαυση...
Και εκεί ακριβώς έκανα αυτό που τόσα χρόνια "ζήλευα" πιο πολύ... Άφησα το κεφάλι και το σώμα μου, να επιπλεύσει από την άνωση πάνω στην επιφάνεια του νερού! Ελεύθερο και εντελώς χαλαρό...
Μια υπέροχη μέρα της ζωής μου!...
Σε ευχαριστώ ζέστα μου, σε ευχαριστώ καλοκαίρι μου, σε ευχαριστώ ήλιε μου!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου