ΓΙΑ ΣΕΝΑ... ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ... ΓΙΑΤΙ ΟΛΑ ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΝΑΙ...

Έγραφα κι έγραφα παιδάκι μου εδώ διάφορα ποιήματά μου και σκέψεις μου σκόρπιες, ανάλογα με την διάθεσή μου. Γραφήματα, που κάποια από αυτά, τα έχω ξαναγράψει στο ίντερνετ όμως, και υπάρχουν ήδη και αλλού...
Σκέφτηκα λοιπόν, πως δεν υπάρχει καμμιά ανάγκη να επαναλαμβάνομα και εδώ.
Ούτε να φθείρομαι άλλο, γράφοντας σε διαφορετικά μέρη μέσα στο ίντερνετ. Με όσο κόσμο γνώρισα από εδώ και το αξίζει - το έχω ξαναπεί.- .. και το έχουμε ξανασυζητήσει και μαζί...

Μπορούμε να επικοινωνούμε πια και με πολλούς άλλους τρόπους...
Όλοι το ίδιο είναι, αλλά βαρέθηκα για τώρα την πολλή οθόνη,... χαχαχα!...

Το πρώτο που θέλω να αφήσω και εδώ είναι την προσευχή που με βοήθησε κι εμένα έως τώρα... (Το: Μια Όμορφη Ιστορία)...
Μήπως χρειαστεί σε κανέναν άλλο άνθρωπο...

Και μια γωνίτσα να υπάρχει στο ελεύθερο διαδίκτυο... Μόνο και μόνο η δική μου ανάγκη, απλή και ανθρώπινη, επειδή μου λείπεις... Χωρίς αυτό όμως να με κάνει καθόλου δυστυχισμένη.
Ίσα - ίσα είμαι χαρούμενη που ζεις την δική σου ζωούλα και κάνεις ότι σου αρέσει...

Μια γωνίτσα, με ένα κείμενο από εμένα για σένα και την μουσικούλα του Παντελή Θαλασσινού, που άρεσε μέχρι να συναντηθήτε σε εσένα και τον έρωτά σου...

Τα άλλα που αφήνω είναι για να μπορείς να με πειράζεις μια ζωή... για την παιδικότητα που κρύβω, παρά τα χρόνια μου.... όπως λες άτιμο... :) Ε ναι βρε! Πάρε το απόφαση... Να ξέρεις πως πάντα έτσι θα είμαι, ακόμα και 100 χρονών... Γιατί μου αρέσει όταν πειραζόμαστε και γιατί... απλά έτσι μου αρέσει... χαχαχα

Ο χρόνος τρέχει γρήγορα και θα συναντηθούμε σύντομα...

Γιατί το μόνο σίγουρο που έχω μάθει στην ζωή αυτή... και που αξίζει να γράψω εδώ και να υπάρχει, σσσσσσσσσσσσσσσς, είναι πως το ρολόι είναι ρολόι, το κάδρο, κάδρο, το φεγγάρι, φεγγάρι και το ροζ η όποιο άλλο χρώμα σύννεφο μια φαντασίωση του καλλιτέχνη για το όνειρο της έμπνευσής του... Για την Μούσα του...
Και το άλλο μόνο σίγουρο είναι η πίστη μου στον Θεό... Που προσπαθώ όσο μπορώ να έχει το απαλό φως του καντηλιού... Γιατί μόνο αυτό το φως έχει αξία για εμένα...

Αλλά αποφεύγω να στο λέω, για να έχεις να μου λες... να με πειράζεις... η να ακούω με τρυφερότητα η παράπονο η θυμό, την φωνούλα σου, να με μαλώνει όταν κάνω λάθη... Σε αφήνω να με μαλώνεις... Και μου αρέσει...Γιατί και οι μεγάλοι ξέρεις!, κάνουμε λάθη...
Και τα πιο σοβαρά μάλιστα!... Από εσάς μαθαίνουμε τα πιο πολλά, όπως σας μεγαλώνουμε και μεγαλώνουμε κι εμείς έτσι... παιδί μου.

Και αν ο μεγάλος κωφεύσει στην φωνή των παιδιών... είναι το μέγα λάθος !...

Επίσης για να μπορώ κι εγώ να με αφήνω να μην ξεχνώ σε όποια ηλικία κι αν είμαι... τα όνειρα που κάναμε παιδιά... το βαλς των χαμένων ονείρων και τα σμακ αγνά φιλιά, της παιδικότητάς μας...

Είναι επίσης πολύτιμα και μας κρατάν νέους στο σώμα όσο γίνεται...
Μα προπάντων νέους στο μυαλό, την καρδιά και την ψυχή!...

Αν κοιτάξεις προσεχτικά τον χρόνο που περάσαμε παρεούλα τόσο καιρό, θα δεις πως στο πέρναγα με τον δικό μου τρόπο ακόμα κι όταν φαινόμουν υπερβολική... Και ίσως ήμουν... Ήταν όμως η "αγωνία" μου να καταλάβεις... έστω και με ανάποδο τρόπο διδαχής, που με έκανε έντονη καμμιά φορά, παιδάκι μου...

Είμαι όμως υπερήφανη που τελικά, έμαθες να προχωράς την ζωή σου και να κερδίζεις αυτά που θες εσύ!!!...

Και αν έκανα και κάπου λάθη, σου έχω ζητήσει ήδη συγνώμη... :)
Ξέρεις...ποτέ δεν διστάζω να λέω συγνώμη, όταν κάνω λάθη... πάντα την λέω με απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη για τα όσα μαθαίνω, από αυτά...
Γιατί όσα βιβλία ή σκέψεις ή λόγια και να υπάρχουν με οδηγίες για κάποιες καταστάσεις που συμβαίνουν στην ζωή μας... όταν τις ζούμε είναι πρωτόγνωρες η σαν πρωτόγνωρες και μας βρίσκουν άπειρους στην πράξη τελικά...

Σου στέλνω ένα φιλάκι, σε εσένα κι όσους αγαπάς και μισοκλείνω πίσω μου (μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην λες έλεγε μια γνωστή μου Πολίτισσα), την εδώ πόρτα του ίντερνετ....

Αχχχχ ώρα για μπανάκι και θάλασσα και τόσα άλλα.... :)

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για τα δώρα σου..... Την ταμπακιέρα με την γοργόνα που κρατά ένα μωρό, την αρτίστικη θήκη για τον αναπτήρα μου, το τασάκι με τα χρώματα της θάλασσας και τον ξύλινο κόφτη ψωμιού που έχει πάνω του τυπωμένο, ένα ποίημα για την αξία του χαμόγελου...
Προπάντων σε ευχαριστώ όμως, γιατί μου είπες πως όλα αυτά σου θύμισαν την μητέρα σου.... Δηλαδή συμπερασματικά με αποδέχεσαι όπως είμαι και με αγαπάς έτσι.... Με τα καλά μου και τα κακά μου!... Αυτό και αν ήταν δώρο !...

ΓΙΑ ΤΑ ΔΥΟ ΓΛΥΚΑ ΨΑΡΑΚΙΑ....

CHI MAI...

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΜΕΡΑ...

Από όσο θυμάμαι στην ζωή μου, είχα πρόβλημα με τα αυτιά μου. Απανωτές και επώδυνες ωτίτιδες με οδηγούσαν στον ωτορινολαρυγγολόγο η ωριλά όπως τον λέμε εν συντομία. Απαρχαιωμένοι τρόποι αντιμετώπισης με έφερναν σε μια καρέκλα ιατρείου, μπροστά από έναν ασπροφορεμένο κύριο με μια "κορώνα", όπως την έβλεπα με τα παιδικά μου μάτια, γύρω από το κεφάλι του... - Ίσως γι' αυτό κοιτάω με μισό μάτι τις διάφορες κορώνες γύρω μας... - Μια "κορώνα", με ένα δυνατό φως λάμπας μπροστά, να σκαλίζει με διάφορα μυτερά όργανα τα αυτιά μου... Να μπαινοβγάζει χωνάκια, για να κοιτάξει όσο πιο βαθειά μέσα τους γινόταν. Σωληνάκια που έριχναν με πίεση νερό στα αυτιά μου για να τα "καθαρίσουν". Το μόνο νερό που ιατρικά επιτράπηκε να μπει στα αυτιά μου... Και δύο χεράκια, τα παιδικά χέρια μου, να σφίγγουν με δύναμη τα χερούλια της καρέκλας, για να παραμείνω ακίνητη... Να μην πονέσω παραπάνω... Καθηγητής Πανεπιστημίου που είπε στην μητέρα μου, ότι μπορεί να πέσω νεκρή, πριν προλάβω να βγω από την πόρτα του!... Και εγώ μπροστά του, δίπλα της... να το λέει λες και δεν υπήρχα!.. Εγχειρήσεις στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη, που δεν θα αναφέρω τι τράβηξα ή πως από λίγο, λόγω λάθους εγχείρησης, αν έβαζα το κεφάλι μου μέσα στο νερό, θα ήμουνα από καιρό τώρα στον άλλο κόσμο... Μια απαγορευμένη κίνηση ήταν πάντα για εμένα, να βάζω τα αυτιά μου μέσα στο νερό, από όλους τους γιατρούς μαζί... Μια κίνηση, που μου έσωσε ευτυχώς την ζωή, από το λάθος της συγκεκριμένης εγχείρησης... αλλά μου έμεινε ο φόβος... Και η "ζήλια" να βλέπω τα άλλα παιδιά ή ενήλικες να βουτάν και να βάζουν τα αυτιά τους μέσα στο νερό... Μια πολύωρη τελική εγχείρηση πριν από μερικά χρόνια στην Αμερική, από ένα θαυμάσιο γιατρό και φίλο, μου έδωσε πίσω την υγεία μου και την δυνατότητα να μπορώ να βουτήξω πια μέσα στο νερό... Όμως ο φόβος, μετά από τόσα χρόνια αποχής... είχε ριζώσει μέσα μου και δεν το τολμούσα...

Σήμερα 16/08/2008... μία από τις πιο ζεστές μέρες του καλοκαιριού, με έναν καυτό ήλιο στον ουρανό... σκέφτηκα πως είναι ώρα να ακούσω και να νοιώσω το νόημα από την ζέστα μου, το καλοκαίρι μου, τον ήλιο μου... Και την δική μου ζωή... Κολυμπώντας ανάσκελα, δειλά - δειλά στην αρχή, άφησα το κεφάλι μου να γύρει πίσω... Το νερό ακούμπησε τα αυτιά μου!... Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, αλλά συνέχισα... Συνέχισα να κολυμπώ με τα αυτιά μου μέσα στο νερό, μέχρι που ο φόβος δεν υπήρχε πια... και ένοιωθα μόνο την απόλαυση...

Και εκεί ακριβώς έκανα αυτό που τόσα χρόνια "ζήλευα" πιο πολύ... Άφησα το κεφάλι και το σώμα μου, να επιπλεύσει από την άνωση πάνω στην επιφάνεια του νερού! Ελεύθερο και εντελώς χαλαρό...

Μια υπέροχη μέρα της ζωής μου!...

Σε ευχαριστώ ζέστα μου, σε ευχαριστώ καλοκαίρι μου, σε ευχαριστώ ήλιε μου!

Agkalia...

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ...

Corfu... My town - My blue and green island...

CORFU TOWN

Corfu Island

LA VITTA E BELLA... CLOSE YOUR EYES AND HEAR THE MUSIC...

ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΦΕΓΓΑΡΙ...

Καλό ταξίδι...







ψιθύρισε ο ήλιος στο φεγγάρι...
Και παραχώρησε την θέση του στην νύχτα...

Να φωτίσεις όμορφα με το χαμόγελό σου τον ουρανό,
μέχρι αύριο που θα σε ξαναδώ...

.............

Καλό ταξίδι...

ψιθύρισε το φεγγάρι στον ήλιο...
Και παραχώρησε την θέση του στην μέρα...

Να φωτίσεις όμορφα με την ζεστασιά σου τον ουρανό,
μέχρι αύριο που θα σε ξαναδώ...

ΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΖΟΥΝ ΜΕΣΑ ΜΑΣ...

Το μπλε έλατο

Τις εποχές εκείνες ήμουν παρασυρμένη από τους ρυθμούς της αμφισβήτησης που καταργούν τα πάντα, γι’ αυτό τα Χριστούγεννα δεν ακολουθούσαν έθιμα και συναναστροφές, προτιμούσαν αυτοσχέδιους δρόμους. Το ίδιο έκανα και καθημερινά.

«Η μεγάλη αντισυμβατικότητα δεν οδηγεί μόνο στα άκρα, αλλά και στην ηλιθιότητα», ψιθύριζαν κάποιοι γνωστοί, και δεν μου συγχωρούσαν που στρεφόμουν συνεχώς σε ταπεινές δουλειές, ενώ το πτυχίο μου της νομικής έμενε κλειδωμένο στο συρτάρι. Ούτε ως περιθωριακή είχα άμυνες γερές, έκανα ανοησίες – τα καλοκαίρια δούλευα σε στεγνοκαθαριστήρια και έλιωνα από ζέστη και ατμούς, ενώ το χειμώνα έτρεχα σε ακριτικά νησιά και γινόμουν μπαρ-γούμαν.

Η νέκρα ήταν εξοντωτική, δεν είχα πελάτες να σερβίρω και μάταια παρακαλούσα τους εργοδότες να με απολύσουν από την πλήξη και την σιωπή, εκείνοι χρειάζονταν μια παρουσία συμβολική για να μη σφραγίσουν τις πόρτες.

Ωστόσο, όλο και κάποιος ιδιόρρυθμος ερχόταν στα έρημα σκαμνιά, ψάχνοντας για ανατάσεις. ‘Ενας από αυτούς ήταν και ο Πέτρος με τις ιδέες από γρανίτη και φωτιά και τις τρελές διαθέσεις. Αμέσως βρήκαμε γλώσσα κοινή, και εκείνος δυσπιστούσε στις συμβάσεις, είχε εγκαταλείψει την θέση του αρχισυντάκτη σε ένα έντυπο ολκής και αυτοεξορίστηκε σε μια εξοχή της Θράκης. Όμως, τις γιορτές των Χριστουγέννων δεν τις παραμέλησε ποτέ, του θύμιζαν την μυθολογία της θαλπωρής και την αφέλεια των παιδικών του χρόνων.

«’Ελα στην Θράκη, εφέτος τα Χριστούγεννα», μου πρότεινε πριν φύγει. «Ένα μπλε έλατο θα σε περιμένει και με τους Τούρκους γείτονές μου θα ενθουσιαστείς».

Δεν θα μπορούσα να εγκαταλείψω αυθαίρετα το μπαρ, οι γιορτές είναι για τα μαγαζιά περίοδος ελπίδας. Κρίμα! Με τον Πέτρο η εθιμοτυπία θα γινόταν απαλή, σκόνη χρυσή στον αέρα.

Με παρηγόρησε, θα γιορτάζαμε οπωσδήποτε μαζί, και αν η 25η Δεκεμβρίου μας γλιστρούσε, θα μεταθέταμε την ημερομηνία νοερά και θα ζούσαμε τα Χριστούγεννα κάποια άλλη στιγμή του χρόνου.

Η συμφωνία έκλεισε κι η επικοινωνία συνεχίστηκε με κάρτες.

Στη Θράκη βρέθηκα κάποιο μήνα του καλοκαιριού, το μήνα που οι καύσωνες οπισθοχωρούσαν, αλλά η ζέστη επιμένει.

Οι Τούρκοι γείτονες ήταν συμπαθητικοί, αν και κάπως αφελείς, ο Κεμάλ συνεχώς μιλούσε για ποίηση και κείμενα που δεν γράφτηκαν ποτέ, η Αϊσέ μας δίδασκε προωθημένους χειρισμούς των κομπιούτερ. Δεν άντεχα τόση πίστη στο καθιερωμένο και τη ζωή, μυστικά εξακολουθούσα να κατηγορώ ιδεολογίες και πολιτισμούς που μας φυλάκισαν σε καθεστώτα ανελευθερίας, μα δεν τολμούσα να αντιδράσω, έπαιρνα σιωπηλή, ίσως και χαμογελαστή, τα μαθήματα της φιλίας τους.

Ο Πέτρος τήρησε την υπόσχεση. Στη μέση του κήπου τοποθέτησε ένα έλατο μπλε, το στόλισε με μπάλες και φωτάκια. Μαγευτήκαμε. Λαμπερές επιφάνειες έστελναν σήματα στον ουρανό, χρώματα απροσδόκητα έτρεχαν προς το χάος. Γρήγορα το έλατο έγινε πρόσκαιρος τρόπος ζωής για όλους μας. Όλη τη μέρα το θαυμάζαμε κάτω από τα υπόστεγα και μόλις σκοτείνιαζε καθόμασταν κοντά του. Δοκιμάζαμε τούρκικα φαγητά και ελληνικά κρασιά, ανταλλάσοντας κύματα έξαρσης, διεγείραμε ψευδαισθήσεις και εκεί, προς τα χαράματα αποκοιμόμασταν στη χλόη.

Στη μέση του καλοκαιριού λοιπόν, κάτω από το έλατο των Χριστουγέννων, αναλογιζόμουν πόσες χαρές μου είχε στερήσει η αντισυμβατικότητα. Φυσικά ούτε τώρα η κατάσταση ήταν ορθόδοξη εντελώς, μερικές στιγμές ξεχνούσα τι γιόρταζα ακριβώς, το Μπαϊράμ η την γέννηση ενός αρχαίου βρέφους, όμως το βέβαιο ήταν πως χανόμουν σε κόσμους ηδονικούς

ΝΕΝΗ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗ

Τα θαύματα θυμώνουν όταν δεν τα πιστεύεις.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΚΥΡΑ

EBONY AND IVORY

Ebony and Ivory - Paul McCartney and Stevie Wonder

ΑΧ...

Αχ, πίσω από την σκέψη σου, κρύβεται η φωνή μου.
Μια αχτίδα φωτός μας διαπερνά.
Ταξιδεύουμε πάλι για να βρούμε τον ήλιο.

Στο υπέροχο ταξίδι, δρόσιζέ με τις στάλες σου...
...ακόμη κι αν δεν ξεδιψάσω, θα προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να φθάσω το λαμπρό.

Όμως μαζί σου θα έχω ένα σπίτι, μέσα στον κοινόχρηστο χώρο της καρδιάς μου.
Κι εκεί...
...θα στρώνω σε μια γωνιά μία κουβέρτα.
Να ξαπλώνω μαζί σου, όταν ξαποσταίνουμε από την περιπλάνηση. Θα σε τυλίγω γλυκά-γλυκά, με τον ήχο που χορεύει στο σώμα, όταν γδύνεται η ψυχή...

...κι έτσι η γυμνή στολή σου θα λαμπρύνεται.
...κι έτσι η γυμνή στολή μου θα λαμπρίνεται.

Στον κοινόχρηστο χώρο δεν θα βλέπεις πια, άλλο...

...παρά δύο αστεράκια, σε τέλεια ευθυγράμμιση
...σαν ένα λαμπερό.
Αχ, αστεράκι μου, αυτό το φως μόνο με νοιάζει
-και μου λείπεις, όταν δεν μου λείπεις-

ΑΘΑΝΑΤΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΑΓΑΠΗ...

Φτάνει μία... μόνο μία φορά στην ζωή ενός ανθρώπου, να ξεπλύνει το ρούχο του ιερού του έρωτα, με την κρυστάλλινη βροχή ενός ανώτερου EGO, για να ακουμπήσει το αρμονικό αναπάντεχο πάντα της γης... Και εκεί ο έρωτας καταλύεται, μετουσιώνεται και αναγεννάται, σε μια μορφή λευκής και σιωπηλής γιορτής. Της μίας, διάχυτης, αιώνιας και μοναδικής αγάπης... του ουρανού... Εκεί που όλοι είναι φωτάκια του Φωτός και κάθε φως έχει την δική του μοναδική και υπέροχη λάμψη...

Η ΑΝΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ...

Για να έχει έκφραση ένα πρόσωπο πρέπει να έχει αντιθέσεις. Αν κοιτάξουμε με προσοχή το βλέμμα στα φαγιούμ - τα εκπληκτικά πρόσωπα που είναι ζωγραφισμένα πάνω στις σαρκοφάγους των Αιγυπτίων - έχει κάτι σαν στραβισμό... Το ένα σαν να κοιτάει ευθεία και το άλλο σαν αριστερά η πάνω... Και είναι αυτό το "λάθος" που δίνει την μαγεία του στην έκφραση. Εκεί ταιριάζει επίσης και το ρητό του Ηράκλειτου: " Από την ασυμφωνία βγαίνει η ομορφότερη αρμονία". Έχω μια αδυναμία στο να συνδιάζω απλά πράγματα που κάνουμε και βλέπουμε γύρω μας και στην φύση, με μια φιλοσοφική "παιχνιδιάρικη" ας πούμε διάθεση. Ο Ηράκλειτος δεν το είπε αυτό για το φαγιούμ βέβαια... αλλά για όλα τα "φαγιούμ" της ζωής μας. Ακόμα κι αν αυτό το όλα, έχει δύο όψεις. Ας πάρουμε μια φωτογραφία του προσώπου μας. Φωτογραφία μας, που κοιτάει ίσια, μπροστά και κατάματα. Και ας καλύψουμε το μισό πρόσωπο, με το χέρι μας. Μία το αριστερό μισό και μία το δεξί μισό εναλλάξ. Θα διαπιστώσουμε πως ενώ η συνολική έκφραση του προσώπου από μακρυά είναι μία.... π.χ. χαμογελαστό, όταν το διαιρέσουμε με αυτόν τον τρόπο... το ένα μέρος είναι πιο χαμογελαστό και το άλλο πιο θλιμμένο!... Υπάρχει αυτή η αντίθεση στην όψη μας, ενώ το πρόσωπο στο σύνολό του, είναι ένα και το ίδιο, με σταθερή έκφραση!... Υπάρχει αυτή η αντίθεση στην ζωή, που την κάνει υπέροχη. Που της δίνει την έκφραση της έμπνευσης... Μέσα από την ίδια την αντίθεσή της... Και εκεί τα όποια ερωτηματικά γεννιούνται από τις αντιθέσεις, είναι απλά μια αφορμή για το παιχνίδι της χαράς... Για το παιχνίδι της δημιουργίας... Εκεί που το πραγματικό ενώνεται με το φανταστικό, σε ένα παιχνίδισμα του φωτός με την σκια, μια οντότητα αντίθεσης, γεννιέται η ανώτατη ανάγκη έμπνευσης του καλλιτέχνη...
Η Μούσα...

Ένα ωραίο βιβλίο...

Αυτή είναι η ιστορία της Μαίρης Λένοξ, ενός στριμμένου και αντιπαθητικού κοριτσιού, που γεννήθηκε στις Ινδίες από Άγγλους γονείς, αλλά έμεινε ορφανή στα εννιά της χρόνια και αναγκάστηκε να πάει να μείνει στο αρχοντικό του παράξενου θείου της, στα βαλτοτόπια της βόρειας Αγγλίας. Η Μαίρη αρχίζει να κάνει μακρινούς περιπάτους στους έρημους κήπους του αρχοντικού και μαθαίνει για κάποιον κήπο που μένει κλειδωμένος από τότε που πέθανε η γυναίκα του θείου της. Πιάνει φιλίες με έναν κοκκινολαίμη, μ' ένα γέρο κηπουρό κι ένα παιδί της ηλικίας της, τον Ντίκον, που ξέρει όλα τα μυστικά της φύσης και συνεννοείται με τα ζώα και τα πουλιά. Αλλά και με τον Κόλιν γίνεται φίλη, τον άρρωστο γιο του θείου της, που τον ανακαλύπτει σ' ένα μυστικό δωμάτιο του αρχοντικού. Τα τρία παιδιά αποφασίζουν να βρουν το μυστικό κήπο και να τον ξαναζωντανέψουν. Ο μυστικός κήπος είναι ένας ύμνος για τη φύση, ένας ύμνος για τη ζωή!

Οι δυσκολίες της ζωής μαθαίνουν στη μικρή Μαίρη να αντιμετωπίζει με θάρρος κάθε εμπόδιο, της δείχνουν το δρόμο για την κατάκτηση της φιλίας και τη γεμίζουν αισιοδοξία.

Εκδότης: Παπαδόπουλος , πρώτη έκδοση (2001)
Συγγραφέας: Φ.Χ. Μπάρνετ
Μετάφραση: Μαρία Παππά

Μουσικούλα...

Quincy Jones ft. Barry White - The Secret Garden

ΤΕΛΕΙΑ...

Είναι η τελεία της γραφής του τέλους το σημάδι η είναι ένα γράφημα του κύκλου της ζωής μας. Σαν μια τελίτσα στάθηκα στην άκρη στο σκοτάδι και χίλιους στίχους έζησα στην γλώσσα της σιωπής μας. Απ' τα σκοτάδια ανέσυρα ακτίνα βλέμματός σου το θάμπος μπρος σου να τρυπάς να ψάχνεις τ' όνειρό σου. Σαν μια τελίτσα ήσουν κι εσύ οι σκέψεις σου κουβάρι ν' αναρωτιέσαι ποια ψυχή σου στέλνει ένα φεγγάρι. Μ' ένα φεγγάρι ασημί θα ντύνομαι στολίδι που 'ναι η τελεία τ' ουρανού της γης το δαχτυλίδη. Θα το φορώ και θα γυρνώ σε όλα τα λημέρια εκεί που σ' είχα πρωτοδεί αγάπης καλοκαίρια. Είναι η τελεία της γραφής του τέλους το σημάδι η ειν' η αρχή μίας γραμμής π' ατέλειωτα χαράζει το κάθε χέρι π' αγαπά χαρίζοντας το χάδι. Κάθε κομμάτι της μια ευχή για όσα "δεν πειράζει"...

...για όσα "δεν πειράζει" που δεν τα 'μαθες ποτέ.

ΤΑ ΤΡΙΤΑ ΔΑΚΡΥΑ

Υπήρξε κάποτε μια γυναίκα που ζούσε στην άμμο, στην έρημο. Η ψυχή της ήταν πανάρχαια, όμως το πρόσωπό της ήταν φρέσκο και ιερό σαν λουλούδι της άμμου. Σαν να το ποτίζει με την ξηρασία της η ίδια η έρημος.
Οι πηγές της ξηρασίας είναι οι πιο ακριβές, οι πιο σπάνιες και πολύτιμες, γιατί είναι αόρατες και απίστευτα βαθιές.
"Έρημο λέμε μια παραλία χωρίς θάλασσα", σκεφτόταν η γυναίκα για παρηγοριά λίγο πριν κοιμηθεί τις νύχτες.
Η γυναίκα ζούσε σε αυτή τη φυλακή.
Η έρημος είναι η χειρότερη φυλακή του κόσμου, το ξέρουν και την τρέμουν κι οι πιο σκληροτράχηλοι βαρυποινίτες.
Είναι φυλακή τρομερή, χωρίς τέλος η αρχή για να ελπίσεις, χωρίς σημάδια να σε οδηγούν. Κυρίως, γιατί δεν έχει τοίχους η πόρτες, έστω και διλποκλειδωμένες. Εκείνη δεν θυμάται πια από πότε έχει φυλακιστεί εδώ. Δεν θυμάται πια αν την καταδίκασαν κάποιοι άλλοι η αν η ίδια κάποτε αυτοκαταδικάστηκε. Τόσα χρόνια, τόσα χρόνια ολομόναχη και φυλακισμένη, από πόνο, πλήξη και χρόνο αργοκίνητο, έμαθε να μιλά με την ψυχή της σαν με άλλον.
Τις κρυστάλλινες παγωμένες νύχτες της ερήμου έχει πια κάποιες αλλόκοτες στιγμές που μπορεί να σκύβει και να κοιτάζει μέσα της σαν από ψηλά το πανόραμα του κόσμου. Μια τέτοια παράξενη νύχτα τον τελευταίο καιρό, πιο παγωμένη αλλά και πιο κρυστάλλινη απ' όλες τις άλλες, ένιωσε πως απόψε είναι Χριστούγεννα, ένιωσε πως λαχταρά να δει ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, σαν κάτι που μ' ευτυχία θυμάται αόριστα. Θυμάται η ονειρεύεται; Τα μπερδεύει.
Στην άμμο δεν φυτρώνουν δέντρα. Η άμμος την νύχτα είναι μόνο απέραντη, λευκή σαν χιόνι μ' έναν ουρανό κατάσπαρτο από λαμπρά αστέρια τόσα που μόνο όποιος τα έχει δει με τα μάτια του μπορεί να πιστέψει.
Κοιτώντας αυτά τ' άστρα, η καρδιά της γυναίκας είπε να κλάψει, να κλάψει πολύ, με ποταμούς δακρύων γιατί μονάχα τέτοιοι ποταμοί μπορούν ίσως να θαυματουργήσουν. Να κάνουν την άμμο να ανθίσει. Ήταν μια καρδιά γεμάτη κλάμματα.
Κι έτσι η γυναίκα άρχισε να κλαίει και να κλαίει με λυγμούς. Ποτάμια από τα μάτια της σχημάτιζαν στη γη λίμνες που αμέσως η άμμος ρουφούσε αχόρταγα. Κανένα δέντρο δεν φάνηκε. Κατάλαβε τότε πως τούτα τα δάκρυά της ήταν δάκρυα φόβου και πως τα δάκρυα φόβου είναι άγονα. Τα ρουφά η έρημος και χάνονται και τίποτα δεν ποτίζουν.
'Εσκυψε μετά πιο βαθιά μέσα της, χτύπησε μια πληγή κι άρχισε ξανά να κλαίει γοερά. Έκλαιγε κι έκλαιγε ποτάμια που πάλι τα ρουφούσε η γη μέσα της. Κανένα δέντρο δεν φαινόταν. Ήταν δάκρυα μοναξιάς γι' αυτό. Δάκρυα που κυλούσαν γιατί η γυναίκα λυπόταν τον εαυτό της. Γιατί έκλαιγε κι έλεγε πως κανείς δεν την νοιαζόταν, κανείς δεν την αγαπούσε.
Και πάλι για τρίτη φορά, έσκυψε και έσκαψε πιο μέσα στην ψυχή της κι άφησε να αναβρύσουν νέα δάκρυα, πιο πολλά, πιο πλούσια, πιο ζεστά. Και τότε στην νυχτερινή άμμο άρχισε ν' ανατέλλει ένα δέντρο. Πρώτα η κορφή με το άστρο της Βηθλεέμ, ύστερα τα φύλλα, ο κορμός, όλο!
Με χάρτινους αγγέλους, με μήλα κόκκινα ζαχαρωμένα, με γυάλινες καμπανίτσες που ηχούσαν χωρίς αέρα από πουθενά.
Γιατί τα τρίτα δάκρυα, τα μόνα αληθινά, τα μόνα θαυματουργά, ήταν δάκρυα συντριβής και περίσσειας.
Έκλαιγε τώρα γιατί ποθούσε μόνο ν' αγαπήσει και να παραδοθεί. Τα ποτάμια της κυλούσαν ζητώντας μόνο να δωρίσουν τον εαυτό τους.
Το δέντρο στεκόταν μπρος της πιο πραγματικό και από το όνειρο κι η γυναίκα επιτέλους είχε ελευθερωθεί.
Κι αν αύριο με την καυτή μέρα της ερήμου το δέντρο ξεραινόταν, κι αν γινόταν στάχτη οι χάρτινοι άγγελοι ή έλιωναν τα ζαχαρωμένα μήλα, εκείνη το γνώριζε καλά πια:
Μ' αυτά τα τρίτα δάκρυα μπορούσε να ξαναγεννήσει τον κόσμο. Μπορούσε να γεννήσει ακόμα και θάλασσα κι η έρημός της να γίνει παραλία δροσερή.

ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ

"Τα θαύματα θυμώνουν όταν δεν τα πιστεύεις"
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΚΥΡΑ

ΠΙΣΤΗ...

Στην Κέρκυρα σε λίγες μέρες, 10/08 έχουμε αναπαράσταση στο Παλαιό φρούριο με πυροτεχνήματα και εκδηλώσεις, σε ανάμνηση του εξής γεγονότος:

Ο στόλος των Τούρκων, ήταν έτοιμος να κάνει μεγάλη επιδρομή στο νησί και να το κυριεύσει στα σίγουρα, κατά τις πρώτες πρωινές ώρες ξημερώματα 11/08. 'Ολο το νησί, είχε μόνο μια ελπίδα στο θαύμα. Και μια προσευχή στον προστάτη Άγιό μας. Το βράδυ της παραμονής της επίθεσης, έγινε μια τόσο μεγάλη θαλασσοταραχή, με τόσο μεγάλες ζημιές στον στόλο των Τούρκων, ώστε αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν και να φύγουν με το που κόπασε η θάλασσα. Κάποιος είδε ένα γέροντα με μαύρα ράσα, να περπατά στα τείχοι του φρουρίου. Και προστάτης της πόλη μας είναι ο Άγιος Σπυρίδωνας.
Προς τιμήν του Αγίου Σπυρίδωνος δε, γι' αυτό το γεγονός, βγαίνει λιτανεία με το σκήνωμά του, το πρωί της 11ης Αυγούστου. Πάρα πολύ κόσμος μαζεύεται εκείνη την μέρα, για να την παρακολουθήσει και να προσκυνήσει. Όχι μόνο από την Κέρκυρα, αλλά και από την υπόλοιπη Ελλάδα. Καθώς είναι μέρα που συμβολικά, τα θαύματα συμβαίνουν ακόμα κι όταν δεν υπάρχει καμμιά ελπίδα, αρκεί να έχεις πίστη...

:)

Oli h zwh einai ypo8esis xamogelo - Kwstas Xatzis

HARMONIA MUNDI

http://www.harmoniamundi.com/home_html.html

ANGELES DE DIOS...

Angeles de Dios

God's Love Letter

TRY YEAH...

Janis Joplin- Try (Live at Woodstock, 1969)

ΕΙΝΑΙ...

Είναι δυνατόν να αγαπάς
το άγνωστο τόσο μεστά;
Είναι δυνατόν να γνωρίζεις
το άγνωστο τόσο βαθειά;
Η γνώση ζει από την απορία.
Η απορία από το άγνωστο.
Το άγνωστο με κεντρίζει δυνατά.
Κεντρί της γνώσης μου...
Εσύ...

ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ...

Ότι θες να κρύψεις
πρέπει να το τοποθετήσεις
μπροστά στα μάτια όλων.
Στο πιο φανερό σημείο.
Κανείς δεν θα το προσέξει.
Μόνο όσοι μέσα από τον λαβύρινθο
της διαίσθησης περάσουν,
θα το δουν, θα τους μαγνητίσει
και δεν θα κρίνουν.
Θα καταλάβουν.

ΤΟ ΒΑΛΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ.... ΜΕ ΜΙΑΝ ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΟ ΤΣΕΠΑΚΙ ΜΑΣ...

THE PROMISE OF HOPE....

The Promise of Hope

ΑΠΛΑ.....

Γι' αυτό σ'αγαπώ - Ζιγκ Ζαγκ

ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ...

Κάποιος είχε χαθεί στην έρημο και έψαχνε απεγνωσμένα να βρει μια όαση να πιεί νερό. Είχε απελπιστεί και εξαντληθεί από τον ήλιο, την δίψα και το απέραντο τίποτα γύρω του.... Σέρνοντας σχεδόν τα βήματά του πια, προσευχήθηκε στον Ιησού, για βοήθεια. Τότε δίπλα στα δικά του χνάρια πάνω στην άμμο, εμφανίστηκαν τα χνάρια ενός άλλου ατόμου...
Σαν να περπατούσε κάποιος κοντά του. Και ήταν αυτά τα χνάρια, σαν να τον οδηγούσαν. Του Ιησού είναι, σκέφτηκε αυτός....

Πέρασαν αρκετές ώρες και ακόμα όαση δεν είχε βρει. Οι δυνάμεις του, ετοιμάζονταν να τον αφήσουν, και εκεί ακριβώς, ξαφνικά.... πάνω στην άμμο, φάνηκαν μόνο ένα ζευγάρι χνάρια. Ο άνθρωπος απελπίστηκε εντελώς... και τα βήματά του πια, ούτε που τα ένοιωθε. Ένοιωσε μόνος και χωρίς σωτηρία!
Σήκωσε το κεφάλι να κοιτάξει τον ουρανό και....
....είδε μπροστά του την όαση!

Αφού πια είχε ξεδιψάσει και ξεκουραστεί, είδε τον Ιησού να έρχεται κοντά του.

- Κύριε, τον ρώτησε... Γιατί ενώ ήλθες να με βοηθήσεις, μετά.... την ώρα της πιο μεγάλης μου εξάντλησης, εκεί που σχεδόν ήμουν έτοιμος να πέσω κάτω πια, τα χνάρια σου χάθηκαν από την άμμο.... και με εγκατέλειψες;

- Δεν σε εγκατέλειψα, απάντησε ο Ιησούς.... Τα χνάρια που έβλεπες, ήταν τα δικά μου. Σε είχα πάρει αγκαλιά....

Σας διηγήθηκα αυτήν την ιστορία, από μνήμης. Είναι μια ιστορία που όταν την πρωτάκουσα, ανατρίχιασα. Γιατί "τυχαία" την άκουσα την κατάλληλη στιγμή.
Και ήταν για εμένα.... σαν μια απάντηση.
Λίγες μέρες μετά.... έγραψα μια προσωπική προσευχή (τολμώ να πω), από αυτήν την ιστορία. Την έχω πάντα πρόχειρη στο τσεπάκι της καρδιάς μου. Και μόλις την πω, ότι κι αν έχω μου περνάει αμέσως. Γιατί ξέρω πως και η προσευχή, έχει πάντα στο τσεπάκι της μιαν όαση...

Θέλησα να την μοιραστώ εδώ μαζί σας.... Και την ιστορία και την προσευχή. Σε όποιον "τύχει" και την δει... ποιός ξέρει. Μπορεί να την χρειάζεται, η να την χρειαστεί κάποτε εξίσου....

Οι πατημασιές μου στην έρημο
δεν φαίνονται Χριστέ μου
γιατί με πήρες αγκαλιά
μικρό παιδί σου Θε Μου.

Στο δεξί το χέρι μου κρατώ
Εσένα Συντροφιά μου
Βγάλε με σ’ όασης νερό
να πιω Παρηγοριά μου.

ΜΕΓΑΛΗ ΜΠΟΥΚΙΑ ΦΑΕ, ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ....

YouTube - Sths lh8hs to phgadi

Song and pictures

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ....

Κάθε τι που πήρα από εσένα, το πήρα
Όχι για να σου κάνω κακό,
Αλλά για ναρθείς πίσω σ' εμένα, να το ζητήσεις.
Όλα όσα οι δικοί σου, κατά λάθος,
Ενόμισαν χαμένα, τα έχω για σένα
κρατήσει φυλαγμένα.
Σήκω, σφίξε το χέρι μου, κι έλα!

Φράνσις Τόμπσον
"Αναζητώντας τον Ουρανό"

ΠΕΤΡΟΥΛΑ....

Όταν ακούω για μονόπετρα.... για πολύτιμους λίθους και άλλα τέτοια... πάω στην θάλασσα.... Εκεί πιάνω μια πετρούλα.... την ρίχνω στο απέραντο γαλάζιο και την παρακολουθώ να κάνει "γκελ".... Δεν υπάρχει πιο πολύτιμη πέτρα από αυτήν σκέφτομαι...

Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΥΝΟΥ....

Πριν 20 χρόνια ερωτεύτηκα πολύ ένα αγόρι... Για ενάμιση μήνα ερχόταν κάθε βράδυ σε ένα μπαράκι που σύχναζα.... Έχω ένα μεγάλο ελλάτωμα.... Ενώ μπορώ " να πιάσω πουλιά στον αέρα" που λένε όταν πρόκειτε για τους άλλους... όταν πρόκειτε για μένα.... δεν καταλαβαίνω τίποτα.... ¨είμαι η τελευταία που θα "πάρω χαμπάρι" όπως λέγεται... Ενάμιση μήνα.... εγώ νόμιζα πως ερχόταν γιατί είναι ερωτευμένος με την ξαδέλφη μου.... Από αυτήν την ιστορία, που ήταν τα πιο ωραία 9 χρόνια της ζωής μου.... εκτός υπέροχων στιγμών, μου έχει μείνει ένα τραγούδι που είχε γράψει.... και το έπαιζε στο πιάνο του..... (είναι μουσικός)....

Η ευτυχία μου, δεν είναι αλλουνού
Εγώ την έφτιαξα, μες τον δικό μου νου....

ΚΟΙΤΑΞΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΟΥ....

Μετά από αυτό δεν υπάρχει ΕΓΩ.... Επιτέλους το ξεφορτώθηκα....

seize the day - carpe diem (JAMES TAYLOR QUARTET)

:) ....

Θα ήθελα να ζωγραφίσω μια γη.... Με πέταλα από λουλούδια γύρω - γύρω.... Που αν τα μετρήσεις.... μ' αγαπά δεν μ' αγαπά.... θα βγαίνει: Μ' αγαπά.... Και να ονομάσω την ζωγραφιά μου Σύμπαν... Αλλά εγώ δεν είμαι τίποτα.... Μόνο μια φωνή....

ΕΔΩ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ ΣΙΩΠΗΣ.... ΜΕ ΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΜΟΝΟ....

Μην φοβηθείς τα σ' αγαπώ....
μόνο με κείνα φέρνεις....
να μην τ' ακούς.... μα να τα λες
είναι σα να τα πέρνεις....

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΛΑΘΟΣ....

Λευκά τα πάθη μου.... λευκά....
Λευκός.... κι ο καημός σου....
Συ μουσική.... του είναι μου....
Ανήκεις.... στ' όνειρό σου....

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΚΟ, ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΣΥ ΘΕΣ ΝΑ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ....

Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί....
Νικητές και ηττημένοι....
Όλα είναι πράξεις του έργου της ζωής.
Στο τέλος το κοινό, χειροκροτά όλους με το ίδιο πάθος...
Ακόμα και τους κομπάρσους....
Το ίδιο είναι....

ΕΝΑ ΜΥΘΟ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ...

Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό, ένα κορίτσι που το έλεγαν Αγάπη... και ένα αγόρι που τον έλεγαν Έρωτα... Από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν, άρχιζαν να παίζουν μαζί.... Γελούσαν, έτρεχαν, έπαιζαν κρυφτό και τα χαχαχα τους και τα χεχεχε τους και τα χιχιχι τους, έκαναν την ζούγκλα να φαντάζει σαν μια αλάνα για παιχνίδια... Είχαν γίνει τα καλύτερα φιλαράκια... Μια μέρα που ο Έρωτας ήταν στεναχωρημένος, τον άφησε για λίγο μόνο του... Σεβάστηκε την ανάγκη του για μοναξιά... Και έτσι σιωπηρά, πήγε σε ένα μαγαζάκι που είχε πολλά και διαφορετικά πράγματα και του αγόρασε ένα αεροπλανάκι. Το είχε δει ο Έρωτας στην βιτρίνα του μαγαζιού και αυτή ήξερε πόσο το ήθελε. Όταν βράδυασε πια... σκέφτηκε πως η μεγαλύτερη Αγάπη είναι να δώσεις χαρά στον άλλον, με τον μόνο τρόπο που ίσως ταίριαζε εκείνη τη στιγμή της λύπης του... Να πάρει την λύπη αυτή η ίδια πάνω της, με ένα μέρος από το απόσταγμα του εαυτού του. Και μετά να του δώσει το δωράκι χαράς της. Να το έχει, να το κοιτά, να την θυμάται και να χαμογελά... Το αεροπλανάκι!

Πήγε λοιπόν κοντά του και άρχισε να προσπαθεί να βγάλει το κομματάκι του πόνου που έφεγγε πάνω στην καρδιά του σαν σεληνόφως... Να το πάρει πάνω της και να νοιώσει ο Έρωτας καλύτερα... Όμως ο Έρωτας, νόμισε πως θέλει να του κάνει κακό... Πως ήθελε να του πάρει την καρδιά του... Και την έσπρωξε μακρυά...

Όχι της είπε! Δεν θέλω να σου δώσω τίποτα! Φύγε! Μην θες να σου δώσω την ώρα του πόνου μου...

Η Αγάπη τα 'χασε... Μπερδεύτηκε... Σάστισε... Προσπάθησε να τον κάνει να την αφήσει να δεχτεί...αλλά... όλα μέσα της είχαν γίνει κουβάρι... Γιατί κατάλαβε πόσο λάθος είχε καταλάβει ο Έρωτας από αυτήν της την κίνηση... Έκανε να φύγει μέσα στην νύχτα και ένοιωσε στο χέρι της το δώρο... Γύρισε...

Να, του είπε... Σκέφτηκα πως θα το ήθελες αυτό...

Άργησες! της είπε ο Έρωτας... Μπορούσες να το είχες δώσει πριν...

Όχι, δεν άργησα! είπε η Αγάπη... Ήθελα να στο δώσω με τον δικό μου τρόπο... Που μόνο Αγάπη έχει... Αλλά δεν με άφησες...

Φύγε, δεν θέλω τίποτα! είπε ο Έρωτας... Και άσε την νύχτα να είναι ήσυχη...

Η Αγάπη έφυγε σιωπηλή μέσα στην νύχτα...

Από τότε βλέπεις μέσα στην ζούγκλα μικρά πέταλα λουλουδιών που έχουν ζωγραφισμένα πάνω τους μια καρδιά και ένα αεροπλανάκι... Ίσως να μην τα δει ποτέ ο Έρωτας...

Έτσι τυφλός που είναι από τα δικά του προβλήματα...

...

http://www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/antoine_de_

saint-exupery_le_petit_prince/o_mikros_pringhpas.htm

... γιατί απλά μου αρέσει αυτό το παραμύθι για μεγάλους...