Ήτανε μια φορά κι έναν καιρό, ένα κορίτσι που το έλεγαν Αγάπη... και ένα αγόρι που τον έλεγαν Έρωτα... Από την πρώτη στιγμή που συναντήθηκαν, άρχιζαν να παίζουν μαζί.... Γελούσαν, έτρεχαν, έπαιζαν κρυφτό και τα χαχαχα τους και τα χεχεχε τους και τα χιχιχι τους, έκαναν την ζούγκλα να φαντάζει σαν μια αλάνα για παιχνίδια... Είχαν γίνει τα καλύτερα φιλαράκια... Μια μέρα που ο Έρωτας ήταν στεναχωρημένος, τον άφησε για λίγο μόνο του... Σεβάστηκε την ανάγκη του για μοναξιά... Και έτσι σιωπηρά, πήγε σε ένα μαγαζάκι που είχε πολλά και διαφορετικά πράγματα και του αγόρασε ένα αεροπλανάκι. Το είχε δει ο Έρωτας στην βιτρίνα του μαγαζιού και αυτή ήξερε πόσο το ήθελε. Όταν βράδυασε πια... σκέφτηκε πως η μεγαλύτερη Αγάπη είναι να δώσεις χαρά στον άλλον, με τον μόνο τρόπο που ίσως ταίριαζε εκείνη τη στιγμή της λύπης του... Να πάρει την λύπη αυτή η ίδια πάνω της, με ένα μέρος από το απόσταγμα του εαυτού του. Και μετά να του δώσει το δωράκι χαράς της. Να το έχει, να το κοιτά, να την θυμάται και να χαμογελά... Το αεροπλανάκι!
Πήγε λοιπόν κοντά του και άρχισε να προσπαθεί να βγάλει το κομματάκι του πόνου που έφεγγε πάνω στην καρδιά του σαν σεληνόφως... Να το πάρει πάνω της και να νοιώσει ο Έρωτας καλύτερα... Όμως ο Έρωτας, νόμισε πως θέλει να του κάνει κακό... Πως ήθελε να του πάρει την καρδιά του... Και την έσπρωξε μακρυά...
Όχι της είπε! Δεν θέλω να σου δώσω τίποτα! Φύγε! Μην θες να σου δώσω την ώρα του πόνου μου...
Η Αγάπη τα 'χασε... Μπερδεύτηκε... Σάστισε... Προσπάθησε να τον κάνει να την αφήσει να δεχτεί...αλλά... όλα μέσα της είχαν γίνει κουβάρι... Γιατί κατάλαβε πόσο λάθος είχε καταλάβει ο Έρωτας από αυτήν της την κίνηση... Έκανε να φύγει μέσα στην νύχτα και ένοιωσε στο χέρι της το δώρο... Γύρισε...
Να, του είπε... Σκέφτηκα πως θα το ήθελες αυτό...
Άργησες! της είπε ο Έρωτας... Μπορούσες να το είχες δώσει πριν...
Όχι, δεν άργησα! είπε η Αγάπη... Ήθελα να στο δώσω με τον δικό μου τρόπο... Που μόνο Αγάπη έχει... Αλλά δεν με άφησες...
Φύγε, δεν θέλω τίποτα! είπε ο Έρωτας... Και άσε την νύχτα να είναι ήσυχη...
Η Αγάπη έφυγε σιωπηλή μέσα στην νύχτα...
Από τότε βλέπεις μέσα στην ζούγκλα μικρά πέταλα λουλουδιών που έχουν ζωγραφισμένα πάνω τους μια καρδιά και ένα αεροπλανάκι... Ίσως να μην τα δει ποτέ ο Έρωτας...
Έτσι τυφλός που είναι από τα δικά του προβλήματα...
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/antoine_de_
saint-exupery_le_petit_prince/o_mikros_pringhpas.htm
... γιατί απλά μου αρέσει αυτό το παραμύθι για μεγάλους...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου