Έγραφα κι έγραφα παιδάκι μου εδώ διάφορα ποιήματά μου και σκέψεις μου σκόρπιες, ανάλογα με την διάθεσή μου. Γραφήματα, που κάποια από αυτά, τα έχω ξαναγράψει στο ίντερνετ όμως, και υπάρχουν ήδη και αλλού...
Σκέφτηκα λοιπόν, πως δεν υπάρχει καμμιά ανάγκη να επαναλαμβάνομα και εδώ.
Ούτε να φθείρομαι άλλο, γράφοντας σε διαφορετικά μέρη μέσα στο ίντερνετ. Με όσο κόσμο γνώρισα από εδώ και το αξίζει - το έχω ξαναπεί.- .. και το έχουμε ξανασυζητήσει και μαζί...
Μπορούμε να επικοινωνούμε πια και με πολλούς άλλους τρόπους...
Όλοι το ίδιο είναι, αλλά βαρέθηκα για τώρα την πολλή οθόνη,... χαχαχα!...
Το πρώτο που θέλω να αφήσω και εδώ είναι την προσευχή που με βοήθησε κι εμένα έως τώρα... (Το: Μια Όμορφη Ιστορία)...
Μήπως χρειαστεί σε κανέναν άλλο άνθρωπο...
Και μια γωνίτσα να υπάρχει στο ελεύθερο διαδίκτυο... Μόνο και μόνο η δική μου ανάγκη, απλή και ανθρώπινη, επειδή μου λείπεις... Χωρίς αυτό όμως να με κάνει καθόλου δυστυχισμένη.
Ίσα - ίσα είμαι χαρούμενη που ζεις την δική σου ζωούλα και κάνεις ότι σου αρέσει...
Μια γωνίτσα, με ένα κείμενο από εμένα για σένα και την μουσικούλα του Παντελή Θαλασσινού, που άρεσε μέχρι να συναντηθήτε σε εσένα και τον έρωτά σου...
Τα άλλα που αφήνω είναι για να μπορείς να με πειράζεις μια ζωή... για την παιδικότητα που κρύβω, παρά τα χρόνια μου.... όπως λες άτιμο... :) Ε ναι βρε! Πάρε το απόφαση... Να ξέρεις πως πάντα έτσι θα είμαι, ακόμα και 100 χρονών... Γιατί μου αρέσει όταν πειραζόμαστε και γιατί... απλά έτσι μου αρέσει... χαχαχα
Ο χρόνος τρέχει γρήγορα και θα συναντηθούμε σύντομα...
Γιατί το μόνο σίγουρο που έχω μάθει στην ζωή αυτή... και που αξίζει να γράψω εδώ και να υπάρχει, σσσσσσσσσσσσσσσς, είναι πως το ρολόι είναι ρολόι, το κάδρο, κάδρο, το φεγγάρι, φεγγάρι και το ροζ η όποιο άλλο χρώμα σύννεφο μια φαντασίωση του καλλιτέχνη για το όνειρο της έμπνευσής του... Για την Μούσα του...
Και το άλλο μόνο σίγουρο είναι η πίστη μου στον Θεό... Που προσπαθώ όσο μπορώ να έχει το απαλό φως του καντηλιού... Γιατί μόνο αυτό το φως έχει αξία για εμένα...
Αλλά αποφεύγω να στο λέω, για να έχεις να μου λες... να με πειράζεις... η να ακούω με τρυφερότητα η παράπονο η θυμό, την φωνούλα σου, να με μαλώνει όταν κάνω λάθη... Σε αφήνω να με μαλώνεις... Και μου αρέσει...Γιατί και οι μεγάλοι ξέρεις!, κάνουμε λάθη...
Και τα πιο σοβαρά μάλιστα!... Από εσάς μαθαίνουμε τα πιο πολλά, όπως σας μεγαλώνουμε και μεγαλώνουμε κι εμείς έτσι... παιδί μου.
Και αν ο μεγάλος κωφεύσει στην φωνή των παιδιών... είναι το μέγα λάθος !...
Επίσης για να μπορώ κι εγώ να με αφήνω να μην ξεχνώ σε όποια ηλικία κι αν είμαι... τα όνειρα που κάναμε παιδιά... το βαλς των χαμένων ονείρων και τα σμακ αγνά φιλιά, της παιδικότητάς μας...
Είναι επίσης πολύτιμα και μας κρατάν νέους στο σώμα όσο γίνεται...
Μα προπάντων νέους στο μυαλό, την καρδιά και την ψυχή!...
Αν κοιτάξεις προσεχτικά τον χρόνο που περάσαμε παρεούλα τόσο καιρό, θα δεις πως στο πέρναγα με τον δικό μου τρόπο ακόμα κι όταν φαινόμουν υπερβολική... Και ίσως ήμουν... Ήταν όμως η "αγωνία" μου να καταλάβεις... έστω και με ανάποδο τρόπο διδαχής, που με έκανε έντονη καμμιά φορά, παιδάκι μου...
Είμαι όμως υπερήφανη που τελικά, έμαθες να προχωράς την ζωή σου και να κερδίζεις αυτά που θες εσύ!!!...
Και αν έκανα και κάπου λάθη, σου έχω ζητήσει ήδη συγνώμη... :)
Ξέρεις...ποτέ δεν διστάζω να λέω συγνώμη, όταν κάνω λάθη... πάντα την λέω με απόλυτη πίστη και εμπιστοσύνη για τα όσα μαθαίνω, από αυτά...
Γιατί όσα βιβλία ή σκέψεις ή λόγια και να υπάρχουν με οδηγίες για κάποιες καταστάσεις που συμβαίνουν στην ζωή μας... όταν τις ζούμε είναι πρωτόγνωρες η σαν πρωτόγνωρες και μας βρίσκουν άπειρους στην πράξη τελικά...
Σου στέλνω ένα φιλάκι, σε εσένα κι όσους αγαπάς και μισοκλείνω πίσω μου (μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην λες έλεγε μια γνωστή μου Πολίτισσα), την εδώ πόρτα του ίντερνετ....
Αχχχχ ώρα για μπανάκι και θάλασσα και τόσα άλλα.... :)
Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για τα δώρα σου..... Την ταμπακιέρα με την γοργόνα που κρατά ένα μωρό, την αρτίστικη θήκη για τον αναπτήρα μου, το τασάκι με τα χρώματα της θάλασσας και τον ξύλινο κόφτη ψωμιού που έχει πάνω του τυπωμένο, ένα ποίημα για την αξία του χαμόγελου...
Προπάντων σε ευχαριστώ όμως, γιατί μου είπες πως όλα αυτά σου θύμισαν την μητέρα σου.... Δηλαδή συμπερασματικά με αποδέχεσαι όπως είμαι και με αγαπάς έτσι.... Με τα καλά μου και τα κακά μου!... Αυτό και αν ήταν δώρο !...
