Για να έχει έκφραση ένα πρόσωπο πρέπει να έχει αντιθέσεις. Αν κοιτάξουμε με προσοχή το βλέμμα στα φαγιούμ - τα εκπληκτικά πρόσωπα που είναι ζωγραφισμένα πάνω στις σαρκοφάγους των Αιγυπτίων - έχει κάτι σαν στραβισμό... Το ένα σαν να κοιτάει ευθεία και το άλλο σαν αριστερά η πάνω... Και είναι αυτό το "λάθος" που δίνει την μαγεία του στην έκφραση. Εκεί ταιριάζει επίσης και το ρητό του Ηράκλειτου: " Από την ασυμφωνία βγαίνει η ομορφότερη αρμονία". Έχω μια αδυναμία στο να συνδιάζω απλά πράγματα που κάνουμε και βλέπουμε γύρω μας και στην φύση, με μια φιλοσοφική "παιχνιδιάρικη" ας πούμε διάθεση. Ο Ηράκλειτος δεν το είπε αυτό για το φαγιούμ βέβαια... αλλά για όλα τα "φαγιούμ" της ζωής μας. Ακόμα κι αν αυτό το όλα, έχει δύο όψεις. Ας πάρουμε μια φωτογραφία του προσώπου μας. Φωτογραφία μας, που κοιτάει ίσια, μπροστά και κατάματα. Και ας καλύψουμε το μισό πρόσωπο, με το χέρι μας. Μία το αριστερό μισό και μία το δεξί μισό εναλλάξ. Θα διαπιστώσουμε πως ενώ η συνολική έκφραση του προσώπου από μακρυά είναι μία.... π.χ. χαμογελαστό, όταν το διαιρέσουμε με αυτόν τον τρόπο... το ένα μέρος είναι πιο χαμογελαστό και το άλλο πιο θλιμμένο!... Υπάρχει αυτή η αντίθεση στην όψη μας, ενώ το πρόσωπο στο σύνολό του, είναι ένα και το ίδιο, με σταθερή έκφραση!... Υπάρχει αυτή η αντίθεση στην ζωή, που την κάνει υπέροχη. Που της δίνει την έκφραση της έμπνευσης... Μέσα από την ίδια την αντίθεσή της... Και εκεί τα όποια ερωτηματικά γεννιούνται από τις αντιθέσεις, είναι απλά μια αφορμή για το παιχνίδι της χαράς... Για το παιχνίδι της δημιουργίας... Εκεί που το πραγματικό ενώνεται με το φανταστικό, σε ένα παιχνίδισμα του φωτός με την σκια, μια οντότητα αντίθεσης, γεννιέται η ανώτατη ανάγκη έμπνευσης του καλλιτέχνη... Η Μούσα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου