ΑΧ...

Αχ, πίσω από την σκέψη σου, κρύβεται η φωνή μου.
Μια αχτίδα φωτός μας διαπερνά.
Ταξιδεύουμε πάλι για να βρούμε τον ήλιο.

Στο υπέροχο ταξίδι, δρόσιζέ με τις στάλες σου...
...ακόμη κι αν δεν ξεδιψάσω, θα προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις να φθάσω το λαμπρό.

Όμως μαζί σου θα έχω ένα σπίτι, μέσα στον κοινόχρηστο χώρο της καρδιάς μου.
Κι εκεί...
...θα στρώνω σε μια γωνιά μία κουβέρτα.
Να ξαπλώνω μαζί σου, όταν ξαποσταίνουμε από την περιπλάνηση. Θα σε τυλίγω γλυκά-γλυκά, με τον ήχο που χορεύει στο σώμα, όταν γδύνεται η ψυχή...

...κι έτσι η γυμνή στολή σου θα λαμπρύνεται.
...κι έτσι η γυμνή στολή μου θα λαμπρίνεται.

Στον κοινόχρηστο χώρο δεν θα βλέπεις πια, άλλο...

...παρά δύο αστεράκια, σε τέλεια ευθυγράμμιση
...σαν ένα λαμπερό.
Αχ, αστεράκι μου, αυτό το φως μόνο με νοιάζει
-και μου λείπεις, όταν δεν μου λείπεις-